Wiadomości » Główne

Mecz wieńczący eliminacje do Euro 2008 pomiędzy Polską, a Serbią stał się znakomitą okazją do poznania piwnego dorobku tego drugiego kraju. Pierwsze wrażenie, które spadło z nieba zaraz po opuszczeniu terytorium Unii Europejskiej to fakt, iż Serbia jest krajem policyjnym. Każdy polski autokar udający się na mecz dostał w przydziale minimum jeden radiowóz, który na sygnale eskortował go do celu. W razie jakiegokolwiek postoju policjanci cierpliwie czekali na odjazd. Uciążliwość z tego wynikająca sięgnęła zenitu na stadionie Czerwonej Gwiazdy w Belgradzie, gdyż nie zezwolono na wnoszenie na stadion nawet... monet, które rekwirowano do kosza, ba! nie pozwolono na stadion wcchodzić nawet z... gumą do żucia! Trybuny były niemal puściuteńkie, a oprócz Polaków i policjantów, żadnych innych ludzi praktycznie na stadionie nie było. Ślamazarna eskorta policji toczyła się przed autokarem po meczu aż do samej granicy. Strata czasu, która wynikała z powolnego podążania za radiowozem, znacząco uszczupliła rzetelne poznania tego, jakie piwa mogą zaproponować nam Serbowie.

Wiadomo jakimi prawami rządzi się piwny rynek. Aby zakupić jakąś perełkę trzeba najlepiej pójść do sklepu przy browarze, który dane piwo warzy. Oczywiście to bardzo rzadki przypadek, a już szczególnie za granicą trudny do zrealizowania. Niezłe wyposażenie mają hipermarkety, ale dla tych trzeba poświęcić więcej czasu. Gdy tego czasu brakuje, tak jak tu w Serbii, trzeba ograniczyć się do małych sklepów, w których piwa nie ma prawie wcale oraz do stacji benzynowych. Te mają dość bogato wyposażone lodówki, jednak zawierają one tylko serbskie produkty masowe oraz sporą liczbę licencjonowanych marek, które są nam znane z rodzimego podwórka.

Udało mi się zamienić parę słów z serbskim policjantem, którego poprosiłem o komentarz do serbskich piw. Stwierdził on, iż ciemne piwa w jego kraju są owszem słabo dostępne, ale nie do końca warte uwagi, gdyż w jego opinii smakują dość przeciętnie. Przyznał mi rację co do tego, że Weifert jest znakomitym produktem, nawet jeśli pochodzi z nielubianej przez dużą liczbę ludzi puszki. Aż żałuję, że nie było mi dane dokupić więcej tego piwa. Ów policjant zwrócił mi też uwagę na to, iż istnieje na serbskim rynku pewna perełka, z tego samego browaru, co wcześniej wspomniany Weifert. Mój serbsko-chorwacki jest dosyć słaby i ciężko było zrozumieć, co dokładnie mówił, ale cmokanie i szeroki uśmiech świadczyły o tym, że Belo jest produktem wybitnym. Niestety jest ono bardzo trudno dostępne. Po własnych obserwacjach stwierdzam, iż warto zwrócić głębszą uwagę na piwo Lav, które jest w pewnym sensie odpowiednikiem naszego Tyskiego, gdyż ta marka patronuje serbskiej reprezentacji piłkarskiej. Jest leciutkie i z pewnością przypadnie do gustu dużej liczbie osób. Świetny jest Jelen, który osobiście umiejscowiłbym na drugim miejscu po Weifercie, ale jego bardzo mocna goryczka nie każdemu musi się spodobać. Warte uwagi jest jeszcze piwo pochodzące z Novego Sadu - MB Pils, a szczególnie jego fenomenalny zapach, który długo rozchodzi się po pokoju. Natomiast absolutnie nie należy sięgać po Efes i Pils Light. To drugie z entuzjazmem udało mi się zdobyć w hotelowej restauracji, ale w tym wypadku nie dziwię się, że jest trudno dostępne.

Serbską ciekawostką jest na pewno to, że na sklepowych półkach dominują półlitrowe puszki i butelki o pojemności 0,33 litra. Bardzo ciężko jest dostać te produkty w innych proporcjach. Można też nabyć piwo w butelkach plastikowych, ale to naprawdę nie jest dobry pomysł, chyba że komuś do szczęścia nie jest potrzebny smak. Etykiety niemal wszystkich piw zawierają mnóstwo szczegółowych oraz istotnych informacji, co mnie bardzo pozytywnie zaskoczyło. Po powrocie do Polski razi za to fakt, iż strony internetowe browarów albo nie istnieją, albo są straszliwie nieaktualne. Jednak to po odwiedzeniu tego kraju z Belgradem na czele dziwi niespecjalnie. Serbia jest krajem wartym poznania z piwnego punktu widzenia, gdyż warzone tam produkty są naprawdę niezłe i bardzo przybliżone naszym gustom, aczkolwiek chyba najlepiej byłoby się tam wybrać gdzieś za kilka lat...

Roland Eersen

« Powrót | | Dodaj komentarz